Afgelopen zomer was ik op vakantie in Toscane. Genieten van de omgeving, het strand, de cultuur, het eten. En zoals elk jaar hardloopschoenen en fiets mee, ook op vakantie wordt er gesport toch?

Bijna aan het einde van de vakantie gingen we naar het dorp bij de camping Montescudaio naar de lokale wijnproeverij om nog eens lekker te genieten. We parkeerden de auto, ik deed de deur open en meteen viel mijn oog op een mooie gele poster waarop aangekondigd stond dat er die zondag een hardloopwedstrijd over 12 km (een andere poster vermelde overigens 10 km) zou zijn in het dorp. En gelukkig gingen wij pas maandag weer naar huis terug, zodat ik mee kon doen. Wat is er nu leuker dan in je vakantie een wedstrijd mee te kunnen doen tegen onbekende hardlopers op een onbekend parcours. Dat is toch wel weer wat anders dan de vertrouwde gezichten op de wedstrijd waar je voor de tiende keer aan mee doet (en ook dat heeft zijn charme, maar daar gaat het nu niet over).

Zondagochtend dus vroeg op en op de fiets naar de start. De start die volgens de poster om 10 uur zou zijn. Om 9 uur had ik mij ingeschreven, en kon ik gaan wachten. Het was nog erg rustig, ik nam nog een lekkere espresso, kwam Nederlanders tegen die wel op mijn tas wilden passen (vrouw en dochters zouden later komen kijken, zij houden nogal van uitslapen in de vakantie). Om half 10 ging ik voorzichtig wat loslopen, het was wel warm maar een beetje op gang komen kan nooit kwaad. Geen Italiaan echter te bekennen die dat ook deed, hoewel ik inmiddels wel een aantal mensen zag waarvan je kon vermoeden dat ze wel eens vaker hardliepen. Tien voor 10 liep er echter nog niemand in, ik begon te vermoeden dat dat in Toscane niet tot de standaard voorbereiding voor een wedstrijd hoorde. Toen om 10 uur er nog steeds een rij stond voor het inschrijfbureau (groot woord voor een tafel op de stoep waar je een klein kartonnetje met speld kreeg, zo’n kartonnetje dat na 2 km zweten al helemaal kapot is), ging ik maar eens informeren. “No, it’s a mistake” de start is niet om 10 uur (zoals op de poster stond) maar om 10:30 uur (en twee minuten later stond er inderdaad 10 hora 00 30 min).

Even later gingen dan ook de Italianen inlopen, zodat er weer iets vertrouwd was. Tien minuten voor de geplande starttijd kwam iedereen bij elkaar. Het bleek dat de startlijn de denkbeeldig doorgetrokken lijn van een parkeervak was. Toen wij daar stonden kreeg iemand (ik vermoed de burgemeester of de voorzitter van de organiserende club) de microfoon. Door het kleine beetje Italiaans wat ik mij in de vakantie machtig had gemaakt begreep ik dat hij eerst iedereen aan het bedanken was, vervolgens dat we speciale aandacht voor de kinderen moesten hebben, waarna uitvoerig het parcours van de 5 en daarna de 10 km werd uitgelegd. Bij het kerkhof naar links(cemitier a sinistra) was alles wat ik daar van mee kreeg. Ik hoopte wel dat het niet de bedoeling was dat je de hele route uit je hoofd kende.

Na de start werden we geacht rustig aan te doen omdat de kinderen in het dorp voorop moesten lopen. Gelukkig maar, want na 50 m sloegen we rechtsaf om met een stijgingspercentage van zeker 25% richting kerk te gaan. Bovenaan bij de kerk ging ik wat versnellen, we waren immers uit het zicht van de mensen. Maar ik werd al heel snel teruggefloten, dat was niet de bedoeling, er moest nog steeds minimaal één kind voorop lopen. Ik dacht al, wat loop ik makkelijk bij die Italianen weg. Toen maar achter ze gaan lopen. Na één kilometer splitste de 5 en 10 km zich en mochten we eindelijk ons eigen tempo gaan lopen. Ik het begin kon ik nog met de kop mee over de lichtglooiende wegen, maar opeens gingen we bij het kerkhof……, juist linksaf, een onverhard pad op dat 1 km lang rond de 8% omhoog ging. Daar moest ik met mijn grote, en daarmee ook niet het lichtste lichaam, toch de lokale lichtgewichten laten gaan om niet al vroegtijdig als een oververhitte Calzone te eindigen.

Nou was dat omhoog lopen wel zwaar maar wat er na 3 km kwam was ronduit schrikbarend, een afdaling over asfalt met een hellingshoek gelijk aan het begin van de Cauberg, maar dan zeker 1000 m lang. Wat ze daar een hardloopwedstrijd noemen zou bij ons een extreme bergrace zijn. Afdalen vind ik leuk, zo ook hier, alleen wist ik meteen dat ik hier de volgende dag heel erge spijt van zou gaan krijgen (we reden namelijk in één keer de 1500 km naar huis, wel met twee chauffeurs). Maar goed, er was geen weg terug, dus stortte ik mij naar beneden. En dat kan ik wel, tot verbazing van een aantal Italianen die mij verschrikt aankeken. Maar helaas voor mij, volgde na deze afdaling meteen een klim van gelijk stijgingspercentage en lengte. En daarna nog een keer zo iets.

Omdat ik mijn GPS om had kon ik zien hoe ver het nog was, alleen toen die 10 km aangaf hing er een bord 9 km. Uiteindelijk kwam ik na 11 km (een mooi gemiddelde van de 10 km op de ene en de 12 km op de andere poster) als 6e, en eerste Nederlander, over de streep. Net buiten de prijzen, maar wel net als iedereen een mooi T-shirt en een lekkere fles wijn rijker. Maar vooral een prachtige ervaring rijker. Een ervaring van hoe wedstrijden eigenlijk bedoeld zijn, geen VIP –dorpen, geen startvakken, geen chips, geen wat er tegenwoordig nog meer allemaal bij komt. Gewoon, een ‘streep’, wat lopers, een parcours. Een finish, een aandenken en heel veel mooie herinneringen. En door de enorme spierpijn heb ik nog zeker een week kunnen genieten van de mooiste hardloopervaring van 2010. Als u in de vakantie een wedstrijd tegenkomt, vooral meedoen! Geen parcours verkennen, laat u verrassen, geniet, ontdek, beleef. Maar als ik dan toch één tip mag geven. Ga niet meteen de volgende dag weer naar huis rijden. Al bij Basel kwam ik bijna niet meer uit de auto en moest ik strompelend naar het wegrestaurant, tot groot vermaak van mijn kinderen.

Voor wie wil weten of het echt waar is, kijk op http://connect.garmin.com/activity/44936291 De HF registratie is niet zo goed omdat het zo steil afdalen was zakte mijn borstband helemaal naar beneden (en dat is écht waar).

Martin Breedijk

donderdag, 14 juli 2011