Afgelopen zondag was mijn laatste cross van de winter 2010-2011. Het was fantastisch crossweer; regen, stormachtige wind en koud. Het weer dat we de hele winter hebben gehad en wat prachtige cross wedstrijden heeft opgeleverd. Ik hou daar van, maar nu is het wel genoeg geweest.

Nu verlang ik weer naar de lente met alles wat daarbij hoort. Een lekker zonnetje in de ochtend die beloftevol haar warmte de woonkamer instraalt. Bloemen die opspringen uit de grond om het feestelijke gevoel te versterken. Vogels die dartelen door de lucht in hun rituele paringsdans. Avonden die langer licht blijven waardoor je ook als werkende atleet nog bij daglicht kunt lopen. Wegwedstrijden waar je weer kan gaan denken aan het verbeteren van je pr’s, waardoor je ook tevreden kunt zijn ondanks dat je net hebt verloren in de eindsprint van je trainingsmaatje van de club (omdat je pr op de 10 km weer 20 seconden is verbetert).

Maar bovenal, de eerste training in korte broek! Hoe heerlijk is het om de wind weer langs je benen te voelen, het opfladderen van de rand van je short, het schampen van je schoen langs je been, geweldig. Normaal ben ik iemand die altijd gedisciplineerd volgt wat er op het schema staat omdat ik weet dat een goede gedegen en uitgebalanceerde opbouw van de trainingen leidt tot betere prestaties in de wedstrijd. Alleen de eerste korte broekjes dag (Martin Bril bedacht ooit rokjesdag, maar wij hardlopers hebben korte broekjes dag) gebeurt er bij mij altijd iets aparts. Mijn benen nemen het over van mijn geest, body over mind. Geprikkeld door de zonnestralen willen ze maar één ding, hardlopen en behoorlijk ook. Geen rustige duurloop, geen voorzichtige ins&outs, maar rennen, hard rennen, heel hard rennen, jubelent van geluk. Voelen hoe de energie door de bloedvaten naar de spieren stroomt, hoe de zweetproductie in een hogere versnelling moet om te zorgen dat de motor niet oververhit raakt. Geen schema, geen klok, geen reserve, maar gaan. Dat is voor mij het ultieme lente gevoel.

En als ik dan klaar ben en gedoucht heb wil ik altijd in gestrekte draf naar de hardloopspeciaalzaak om een nieuw lekker fris gekleurd en ruikend shirtje te kopen. Maar het verstand heeft dan weer deels gewonnen. Dus pak ik dan de fiets om rustig genietend van het zonnetje naar de winkel te fietsen om als nog het fris gekleurde nieuwe shirtje te kopen. Ook wij hardlopers verwennen immers onszelf af en toe!

maandag, 14 maart 2011